De aardbeienvelden is de tweede dichtbundel van Johan van Tilburg (1970). In korte, kleurrijke, prozaïsche sfeerbeelden weet hij bijna terloops een beeld te schetsen van zomerse, romantische 'niets aan de hand' tafereeltjes.


Onder haar blonde lokken, ontwaarde ik
Een glimlach, die leek te zeggen, dat ik
Wellicht eindelijk een deel van mezelf
Had gevonden, buiten mezelf;
Haar stem bezat een klankkleur, die mij
Bekend voorkwam, en haar manieren
Waren zo vertrouwd, dat het leek, alsof ik
Ze altijd om me heen had gehad.



Het open landschap achter de rivier, met de
Verdwaalde knoestige bomen, de grazende schapen
Op de dijken; dat is het landschap, waar zij
Vandaan komt; het kleine dorp, dat zomers
In de zon baadt, het huis met de pittoreske
Achtertuin, in de stille laan, blauwe luchten,
Tijdens dagen waarin wolken achteloos voorbij drijven,
Dat hele zorgeloze, pretentieloze tafereel.