Willem Oltmans

Zoeken



UITGELICHT:
Hans Boland


NIEUWS
VERWACHT
RECENT VERSCHENEN
RECENSIES
informatie voor de BOEKHANDEL

CONTACT


NON-FICTIE

NIEUWE GESCHIEDENIS
GESCHIEDENIS
ECONOMIE
JURIDISCH
WILLEM OLTMANS
ACTUALITEIT
VLUGSCHRIFTEN


FICTIE

PROZA
POËZIE
TONEEL
WAARGEBEURDE VERHALEN
POLITIEKE PROZA/ESSAYS
KINDERBOEKEN

POESJKIN
SHAKESPEARE
SONJA PRINS
GUUS HOUTZAGER

LITERAIRE VERTALINGEN
RUSSISCH
ENGELS
SPAANS




SAMENWERKING

HUMANISTISTEN
VRIJDENKERS


IMPRINT

UITGEVERIJ SCHOKLAND
UITGEVERIJ BÉATRICE SMEETS


DISTRIBUTIE
SAM BROERSMA
ELISABETH GREBER
RONDOS


UITVERKOCHT

IN MEMORIAM
MEMOIRES - INTRODUCTIE

Willem Oltmans heeft vanaf zijn eerste dagboeknotities de gebeurtenissen in zijn leven vastgelegd. Van zijn omgang met ouders en familie tot de vele vrienden en relaties die hij leerde kennen. Van de dagelijkse vorming van zijn geest tot de vele journalistieke en politieke verwikkelingen waarin hij verzeild raakte. Zijn motief tot deze grondige registratie van zijn bestaan was om uiteindelijk een werk te verwezenlijken waarin zichtbaar wordt hoe een mens wordt tot wat hij is.

Na zijn overwinning op de Staat der Nederlanden, en de financiële genoegdoening die daar het gevolg van was, was het mogelijk geworden om zijn 70-delige Memoires uit te geven.

De Memoires van Willem Oltmans zijn te beschouwen als een alternatieve geschiedschrijving van de tweede helft van de 20ste eeuw. Alternatief doordat, in tegenstelling tot officiële geschiedschrijvers, Oltmans met ooggetuigenverslagen kan rapporteren omtrent de gebeurtenissen achter de schermen van de internationale politiek, diplomatie en journalistiek. Onvermijdelijk komen in deze boeken de talloze botsingen aan de orde, veroorzaakt door de vele machinaties van inlichtingdiensten en gezagdragers. Dit is een unieke serie in de Nederlandse cultuurgeschiedenis.

Deel 1 t/m 5 kwamen uit bij uitgeverij In den Toren en zijn alleen nog sporadisch in een antiquariaat te vinden. De boeken zijn tussen de 300 en 350 pagina's dik.

MEMOIRES 1925-1953
deel 1
Aan de vooravond van zijn zestigste geboortedag opende Willem Oltmans voor het eerst deze gesloten doos van Pandora. Hij beschrijft zijn afkomst, familie en jeugd, welke afwisselend werd doorgebracht op een buitenplaats bij Zeist en op een kasteel in de Ardennen bij zijn grootouders Poslavsky. Dan volgt de oorlog, het Baarns Lyceum, zijn tijd als student op Nijenrode en aan de Yale Universiteit in Amerika. Op openhartige wijze analyseert hij aan de hand van grote dagboekfragmenten zijn verleden, de relaties met vrienden en vriendinnen, broers en ouders, gouvernante en leermeester, waarbij sommige contacten, zoals met Henk Hofland die later ook journalist werd, uitgroeiden tot aparte verhalen, die door de hele serie heenlopen.

MEMOIRES 1953 - 1957
deel 2
Het tweede deel van Oltmans' memoires verhaalt over zijn werk in Rome, zijn contacten met de troonpretendent van het Byzantijnse rijk, die hem van een adellijke titel voorzag en hem tot commandeur in de Ordre de Saint Constantin benoemde, over Nasser en Sukarno, Robert van Gulik en de Greet Hofmans-affaire, 'het bankroet ener nationale politiek', journalistiek, de kwestie Nieuw-Guinea en over Indonesië.

MEMOIRES 1957 - 1959
deel 3
Als gevolg van zijn bemoeienissen met de kwestie Nieuw Guinea werd Willem Oltmans in 1957 uit Nederland weggepest, waarbij zowel de BVD als minister Luns in ruime mate behulpzaam zijn geweest. Hij vestigde zich op zijn 33ste verjaardag als journalist in de Verenigde Staten. In die jaren werkte hij voornamelijk voor het weekblad Vrij Nederland. Hij begon ook politieke lezingen en tournees te houden in de VS en vond daarbij opnieuw de Nederlandse overheid tegenover zich, onder meer in de persoon van ambassadeur J. H. van Roijen. Ook beschrijft hij zijn moeizame huwelijksleven en de talrijke contacten met jongens in de VS, omdat hij de innerlijke strijd over de grenzen van intermenselijke relaties nog volop aan het voeren was.

MEMOIRES 1959 - 1961
deel 4
Kwestie Nieuw-Guinea, UNO, Indonesië, Kongo, Cuba: "Je dagboek is een document humain. Wanneer we in onze tijd een dergelijk verslag over de Napoleontische tijd zouden bezitten zou dit van enorme waarde zijn." - dr. Anton Constandse. "Een dagboek is de neerslag van de waarneming van een persoonlijke werkelijkheid. Door zijn eigen persoon in ontwikkeling volstrekt openhartig te beschrijven effent Oltmans voor zijn lezers de weg naar eigen herinterpretatie van belangrijke contemporaine gebeurtenissen." - prof. dr. Alexander Poslavsky.

MEMOIRES 1961
deel 5
In dit vijfde deel komt Oltmans als journalist en politieke troubleshooter pas werkelijk van de grond. Het Nieuw-Guinea conflict met Sukarno loopt naar een hoogtepunt. Oltmans opereert dan al sedert 1957 in het UNO hoofdkwartier in New York en onderhoudt enerzijds nauwe betrekkingen met de Indonesische ambassadeur Zairin Zain en Skardjo Wirjopranoto en anderzijds werkt hij nog steeds binnen de groep Rijkens, de industriëlen die de politiek van Luns dwarsboomden. In juni 1961 besluit Oltmans de geheime lobby in Vrij Nederland in de publiciteit te brengen. In dit deel wordt voor de eerste maal gedocumenteerd en gedetailleerd het spel achter de schermen rond de Papoea's uit de doeken gedaan.

 

 


Memoires 1983-B
19-02-2015

Willem Oltmans

Deel 36

ISBN 9789067283069
NUR 686
416pagina's
EUR 25,00
bestellen

5 december 1983

Terwijl ik op een bankje in Fort Zeelandia zat te wachten op Naarendorp klapte een wachtcommandant in zijn handen naar mij. „Roep je je hondje zo ook?” vroeg ik. Dit leidde ertoe dat ik werd opgebracht door de Militaire Politie. We gingen het kantoor in. Ze wilden lezen wat ik had geschreven, omdat ik in een militair object zat te pennen. Ik weigerde steevast. Er werd druk getelefoneerd. Een andere soldaat van de Militaire Politie kwam me halen. Weer een andere commandant vroeg op bevelende toon: „Laat uw notities lezen?”

„Nee, nooit.” Toen werd ik naar een nog hogere klabak gebracht, terwijl al uit de ramen door soldaten „huurling!” werd geroepen. Deze hogere militair was echter een zeer correcte Hindoestaan. Ik kon onmiddellijk vertrekken. Dat komt er ook nog bij. Je probeert je ambassadeur bij de hoogste man hier te krijgen en wordt er dan van verdacht een huurling te zijn.

 

 


Memoires 1983-A
02-07-2014

Willem Oltmans

Deel 35

ISBN 9789067282970
NUR 686
352 pagina's
EUR 25,00
bestellen

2 juli 1983
Soms vraag ik me af hoe ze erin zijn geslaagd de affaire-Claus nog steeds uit de publiciteit te houden. Op mijn aanzet in de Haagse Post is een ijzige stilte gevolgd. Ik lag er wakker van. Jan Pijper vertelde te weten dat Der Spiegel het leven van Claus, ook van voor zijn kennismaking met Beatrix, volledig had gedocumenteerd. De correspondent van Der Spiegel in Den Haag had gezegd dat Spoor en NRC Handelsblad iets gingen doen.

Friso Endt was de enige die het verhaal zou kunnen brengen. Alles draaide om Jan Laurens Salomonson, niet zijn broer Frits, zoals nu wordt gezegd. Ik zei: „Dan zou er een interview met die broer moeten worden gemaakt.” „Dan beschadig je toch de monarchie,” aldus Pijper. (…) Het probleem is: niemand heeft het bewijs, afgezien van dat het me hoogst onwaarschijnlijk lijkt.

 

 


Memoires 1982-1983
05-03-2014

Willem Oltmans

Deel 34

ISBN 9789067282901
NUR 686
335pagina's
EUR 25,00
bestellen

 

4 februari 1983

Na lang aarzelen heb ik Eduards vriendin Marit opgebeld. "Je zult voorlopig wel niet meer van hem horen nadat je rond zijn huis bent gaan lo

pen om hem te vinden. Hij was er zelf neit eens." Mij is de lust om verder te leven voorgoed vergaan. Er is hier niets meer te doen voor mij. Misschien een soort verantwoording: mijn dagboek. De rest verbrand ik. Amerbos kan worden verkocht. Om nog goed piano te leren spelen is het nu te laat.

 

Memoires 1982
18-09-2013

Willem Oltmans

Deel 33

ISBN 9789067282864
NUR 686
342 pagina's
EUR 25,00
bestellen

 

NBD Bilion - door Drs. Michel de Jong [opgenomen als flaptekst van deel 33]

Deel 32 - nog 44 te gaan - van Willem Oltmans' memoires beslaat de nazomer van 1981 tot medio februari 1982. In deze periode reisde de omstreden journalist tweemaal naar de Sovjetunie, die toen al - overigens niet door Oltmans onderkende - tekenen van de aankomende neergang vertoonde. Ook voerde hij vele gesprekken met wetenschappers in het kader van zijn niet-aflatende queeste om de werking van het menselijk brein te doorgronden. De behoefte hieraan lijkt groter dan ooit te zijn geweest, want Oltmans raakte voor het eerst sinds zijn ontmoeting met fotomodel Peter van de Wouw (in 1968) weer obsessief verliefd, ditmaal op de 21-jarige purser Eduard Voorbach.

De onderhavige reeks memoires, steeds voorzien van een fotokatern en een personenregister, krijgt ten onrechte weinig aandacht in de media: waar in eerdere delen vooral de wederwaardigheden met reeds lang overleden giganten als Luns en Beel aan bod kwamen, duiken in de recentere memoires steeds vaker namen op van politici (Lubbers, Bolkestein) en journalisten (Lex Runderkamp, Max Pam) die ook vandaag de dag nog een rol spelen.

 

 


Memoires 1981-1982
09-04-2013

Willem Oltmans

Deel 32

ISBN 9789067282833
NUR 686
342 pagina's
EUR 25,00
bestellen

Een nieuwe liefde: Eduard.
Missie naar Moskou.
Rechtszaak tegen Time verloren.
Interviews voor de Vara over het intelligentie-programma van Venezuela.

17 januari 1982
Chris van Esterik, die „onderzoek” verricht naar onder meer de escapades van Luns in de kwestie Nieuw-Guinea, stuurde me een bandje met gesprekken van Jerome Heldring met oud-politici Theo Bot en Edzo Toxopeus. Het is ambassadeur Carel van Boetzelaer geweest die mij eens, in Taxco, Mexico, vertelde dat een aantal ambassadeurs in de dagen van Luns bijeen was geweest om te overleggen of ze het beleid van de man – en diens leugens onder meer over Nieuw-Guinea en Amerikaanse toezeggingen, die er niet waren – langer konden tolereren. „Curieus is, vind ik,” aldus schrijft Chris, „dat ze het niet durven te ontkennen dat het is gebeurd en dat ze er verder niets mee te maken willen hebben. Let maar op de afhoudende toon van Toxopeus en Bot. Waarschijnlijk omdat het een scandale diplomatique betreft. Goed voor roddels in eigen kring in de Wittebrug, of op Buitenlandse Zaken, maar niets voor het gewone volk en zeker niets voor journalisten. Maar toch, het bewijs is geleverd.”

 

NBD Bilion - door Drs. Michel de Jong

Deel 32 - nog 44 te gaan - van Willem Oltmans' memoires beslaat de nazomer van 1981 tot medio februari 1982. In deze periode reisde de omstreden journalist tweemaal naar de Sovjetunie, die toen al - overigens niet door Oltmans onderkende - tekenen van de aankomende neergang vertoonde. Ook voerde hij vele gesprekken met wetenschappers in het kader van zijn niet-aflatende queeste om de werking van het menselijk brein te doorgronden. De behoefte hieraan lijkt groter dan ooit te zijn geweest, want Oltmans raakte voor het eerst sinds zijn ontmoeting met fotomodel Peter van de Wouw (in 1968) weer obsessief verliefd, ditmaal op de 21-jarige purser Eduard Voorbach. De onderhavige reeks memoires, steeds voorzien van een fotokatern en een personenregister, krijgt ten onrechte weinig aandacht in de media: waar in eerdere delen vooral de wederwaardigheden met reeds lang overleden giganten als Luns en Beel aan bod kwamen, duiken in de recentere memoires steeds vaker namen op van politici (Lubbers, Bolkestein) en journalisten (Lex Runderkamp, Max Pam) die ook vandaag de dag nog een rol spelen.

 

 


Memoires 1981
04-12-2012

Willem Oltmans

Deel 31

ISBN 9789067282765
NUR 686
352 pagina's
EUR 25,00
Bestellen

Klachtzaak tegen prins Claus.
Verschijning boek Made in Soestdijk.
Gesprekken over een diplomatieke missie naar Moskou met Van Eeghen en Klaas de Vries.
Bij Club van Rome in Venezuela.
Gesprekken met Philip Handler.

19 juli 1981 Ik had de nacht doorgebracht in Club Bath. Ik belandde in het orgiegedeelte waar ik zes uur bleef en uiteindelijk een klassieke Amerikaanse blow job kreeg. Ik hield mijn hart vast niets op te lopen. Tenslotte heb ik al dagenlang uitslag bij mijn lip, dat volgens dokter Delprat herpes is. Ik probeerde ergens een rustig plekje te vinden, maar waar ik ook ging, overal lagen kerels elkaar te zuigen wat gepaard ging met de nodige varkensstalgeluiden. Er waren ook veel zwarten. Ik probeerde vergeefs mijn oren dicht te stoppen. Ik walgde van alles. Normaal gesproken ga ik naar een sauna, heb seks en vertrek, maar nu had ik Club Bath nodig als hotel. Sommige jongens gaan letterlijk van penis naar penis en kunnen er niet genoeg van krijgen. Het heeft niets meer te maken met de noodzaak overtollige hormonen te lozen, it is the orgy that counts.

 

 


Memoires 1980-1981
03-04-2012

Willem Oltmans

Deel 30

ISBN 9789067282673
NUR 686
238 pagina's
EUR 25,00
Bestellen

17 maart 1981 Die Welt brengt Arbatov vanmorgen op de voorpagina. Ook het televisienieuws heeft het over diens aanwezigheid in Bonn en ons boek. Gisteren zat ik in de propvolle zaal waar de persconferentie werd gegeven,naast Georgii Arbatov. Peter Schünemann, rechterhand van Thomas Landshoff, gaf een veel te lange introductie. Ik verwachtte ook iets te kunnen zeggen maar hij gaf het woord meteen aan professor Arbatov. Ik liet natuurlijk niets merken. Ik heb wat Arbatov zei op de band opgenomen. Het verliep, in tegenstelling tot in Amsterdam, allemaal uitermate moeizaam. Er vielen lange pauzes. Het leek wel of de pers onder de indruk was van het gemak waarmee vooral Arbatov zich uitdrukte en meester was van de situatie. Hij slipte af en toe wat humor in zijn opmerkingen. Wat verbazingwekkend was, was dat niemand dit scheen op te pikken. Men scheen niet te weten hoe te reageren. Ik vroeg Arbatov later hoe hij het gevonden had. „I liked it,” antwoordde hij. In Die Welt staat overigens een bericht dat negentig procent van het Nederlandse volk de monarchie steunt. Treurig.

 

 


Laatste wapenfeiten
30-09-2009

Op 30 september 2009 was het vijf jaar geleden dat Willem Oltmans stierf.

Laatste wapenfeiten bevat een selectie van columns die Willem gedurende het laatste jaar van zijn leven op internet publiceerde.

Ieder mens heeft zijn eigen verhaal dat van zeer grote invloed is op de keuzes die gemaakt worden in het leven. Willem was daar sterk van doordrongen en keek in zijn commentaren vaak naar dat verhaal. Zeker wanneer de publieke opinie sterk was, probeerde Willem de zaak van de andere kant te bekijken. Al in het derde jaar van zijn journalistieke loopbaan (in 1956) kwam hij er achter dat dit niet in dank afgenomen werd. Zijn drang om ook het verhaal van Soekarno te vertellen, toen hij als vijand van Nederland te boek stond, heeft hem tot in het jaar 2000 beziggehouden. Waar hij ook ging, de Staat der Nederlanden probeerde hem – met succes – het werken zeer moeilijk, of liefst onmogelijk te maken. In mei 2000 werd Willem na een tien jaar durend juridisch gevecht met de staat in het gelijk gesteld. Hij ontving een schadevergoeding van 16 miljoen gulden, waarvan hij de helft mocht afstaan aan de belastingkist.

In 2003 stelde Henk Krol van de Gay Krant Oltmans een website ter beschikking waarop hij mocht schrijven wat hij wilde. Het was een podium waar hij met erg veel plezier gebruik van maakte. Er was niemand meer die hem restricties oplegde over wat hij wel of niet kon schrijven en alles werd gepubliceerd.
De columns in deze bundel zijn allemaal op willemoltmans.com gepubliceerd geweest. Zijn humor, zijn opvallende schrijfstijl, zijn scherpe kritiek en zijn uitgebreide geschiedenislessen. Van een aantal columns is zijn gelijk bewezen, van anderen zijn zijn beweringen door de geschiedenis achterhaald, maar ze zijn allemaal ècht van Willem.

ISBN 9789067282390
NUR 401
152 pagina's
EUR 18,50
Bestellen

 

 


MEMOIRES - DEEL 24 t/m 29

MEMOIRES 1978
deel 24
Met Dewi Sukarno op pad in het Vondelpark. Reis door de USSR. Plannenmakerij met Dick Keijer, en Dewi met haar lief: de Duc de Sabran.

ISBN 9789067282123 - EUR 25,00 - bestellen

 

MEMOIRES 1978 – 1979
deel 25
Publicatie van Amerika valt. Interviews voor een nieuw project: Over intelligentie. O.a. Interview met hersendeskundige Delgado. Escalatie van de Time-affaire. Club van Rome. Dirk Keijer en de Sovjet-Unie. Boekplannen met Arbatov. De zaak Kennedy: Oswald, De Mohrenschildt, Donaldson.

ISBN 9789067282291 - EUR 25,00 - bestellen

 

MEMOIRES 1979-A
deel 26
Jeanne de Mohrenschildt, Time-affaire, en interveriews in Amerika en de USSR voor Over inteligentie. Voorbereidingen voor het boek met Arbatov. Naar voorgevoel omtrent Dick Keyer. Nog meer Club van Rome.

ISBN 9789067282420 - EUR 25,00 - bestellen

 

MEMOIRES 1979-B
deel 27
Minister Machado en het programma voor intelligentie: gesprekken in Venezuela, interviews in de USSR. Op Cuba bij de Conferentie van Niet-Gebonden Landen. Bij de Club van Rome-bijeenkomst in Berlijn.

ISBN 9789067282529 - EUR 25,00 - bestellen

 

MEMOIRES 1979 – 1980
deel 28
Werken in Moskou met Arbatov aan een nieuw boek. Opnieuw veel interviews in VS en SU. Met Peter in Miami.

ISBN 9789067282567 - EUR 25,00 - bestellen

 

MEMOIRES 1980
deel 29
Nieuwe reis door Sovjet-Unie. Bezoek aan Tashkent, op zoek naar de Poslavsky’s. Het Arbatov-project loopt op volle toeren.

 ISBN 9789067282598 - EUR 25,00 - bestellen

 

 


MEMOIRES - DEEL 18 t/m 23

MEMOIRES 1974 - 1975
deel 18
Willem Oltmans reist de hele wereld over: van Singapore naar Los Angeles, van New York naar Parijs en van Washington naar Sri Lanka. Overal interviewde hij wetenschappers en politici. Ruzie over een verdwenen foto met Carel Enkelaar. Francisco Paesa en zijn handeltjes met Moskou. Aurelio Peccei en het schrijven van een boek. Voorbereiding van een studiereis in Rusland.

ISBN 9789067281805 - EUR 25,00 - bestellen

MEMOIRES 1975
deel 19
Nasleep Vietnam: de verdere ontluistering van Kissinger en Nixon. Steeds meer onthullingen over de vuile handen van de Amerikaanse inlichtingen- en veiligheidsdiensten bij tal van moorden op niet-Amerikaanse politici en bij staatsgrepen.

ISBN 9789067281843 - EUR 25,00 - bestellen

MEMOIRES 1975 - 1976
deel 20
Pussy Grinda, oftewel Hélène Lejeune, Lockheed en Prins Bernhard spelen de hoofdrol in deel 20. In het Amerikaanse tijdschrift Time volgt de reactie op Oltmans' berichtgeving over deze drie-eenheid. Het begin van een nieuwe affaire en nieuwe juridische procedures.

ISBN 9789067281942 - EUR 25,00 - bestellen

MEMOIRES 1976
deel 21
26 september 1976
Ik: "What you are saying about television and the human mind is of the greatest importance." Delgado: "It is, because what is television really doing? Television enters the intimacy of people's homes and changes ideas and experiences of millions and millions of people in a thousand subtle ways. Actually, it changes in such a way, that television viewers are virtually defenseless against carefully pre-meditated lies and propaganda. The television viewer is not conscious of the harm or the benefit of the 'information' they are being fed, because they are even totally unaware, that while something is being said on the television screen, it literally changes the chemistry and therefore the anatomy of the brains of viewers. This scientific fact is unknown to the television viewer. Nevertheless, it is a fact. When we talk, you and I, there is no greater intimacy in changing the depths of ourselves than through simple conversation. Naturally, the greater the emotional impact, the deeper the imprinting of these ideas in our minds. The most complete sexual intimacy cannot be compared with the intimacy of ideas, that are truly shared. The latter is by far more intimate."

ISBN 9789067281973 - EUR 25,00 - bestellen

MEMOIRES 1976 - 1977
deel 22
De moord op De Mohrenschildt. Hoorzitting voor de onderzoekscommissie van het Huis van Afgevaardigden in de VS. Televisie-interviews in de VS.

ISBN 9789067282055 - EUR 25,00 - bestellen

MEMOIRES 1977-1978
deel 23
Reizen naar de VS en de USSR. Ontwikkelingen in de JFK-De Mohrenschildt-zaak. Een nieuwe deep throat meldt zich.

ISBN 9789067282116 - EUR 25,00 - bestellen

 

 

 


MEMOIRES - DEEL 12 t/m 17

MEMOIRES 1970 - 1971
deel 12
Waarin Oltmans 8 dagen in de koepelgevangenis van Haarlem doorbrengt, met Dewi Sukarno naar Jakarta reist om de begrafenis van president Sukarno bij te wonen, waarbij hij in Bangkok uit het vliegtuig wordt gezet. Kennismaking met de schrijfster Pearl Buck. Bezoek aan Eldridge Cleaver, de Zwarte Panter, in Algiers. Het begin van de persoonlijke vriendschap met de president van de National Academy of Sciences in Washington, dr. Philip Handler.

ISBN 9789067281492 - EUR 25,00 - bestellen

MEMOIRES 1971 - 1972
deel 13
Protest tegen de voorgenomen Indonesiëreis van koningin Juliana. Opnieuw ernstige botsingen met Luns. De relatie met de Club van Rome wordt inniger en leidt tot een nieuw netwerk. Een goed contact met de Russen wordt opgebouwd. De inlichtingendiensten en De Telegraaf in samenwerking met Oltmans’ "vriend" Henk Hofland organiseren een valstrik. Dit verraad van Hofland leidt tot grote commotie.

ISBN 9789067281584 - EUR 25,00 - bestellen

MEMOIRES 1972 - 1973
deel 14
Aanwezig bij congressen van de Club van Rome in Stockholm. De nasleep van de Zonneveld-Hofland-affaire. Nog steeds op zoek naar de waarheid achter de moord op John F. Kennedy. Interviews met diverse internationale wetenschappers en politici over de standpunten van de Club van Rome. Voorbereiding van het boek Grenzen aan de groei.

ISBN 9789067281591 - EUR 25,00 - bestellen

MEMOIRES 1973
deel 15
Hofland en Zonneveld worden veroordeeld wegens hun schending van de privacy van Oltmans nadat ze foto's in De Telegraaf publiceerden van een feestje bij Oltmans thuis met Russische diplomaten. Publicatie van de brieven van Sukarno in NRC Handelsblad. Oltmans interviewt wetenschappers uit de derde wereld voor een vervolg op zijn boek Grenzen in de groei en publiceert tevens het boek Den Vaderland Getrouwe wat tot nieuwe botsingen met het establishment en de staat leidt.

ISBN 9789067281720 - EUR 25,00 - bestellen

MEMOIRES 1973-1974
deel 16
De laatste inleidende woorden en afscheid van zijn lezers door Willem Oltmans. In dit deel verder: Nixon en het Watergate-schandaal. De Club van Rome. De verkoop en promotie van Den Vaderland Getrouwe en Grenzen aan de groei. Dewi Sukarno. Aanvaringen met Luns. Interviews vanwege de produktie van Grenzen aan de groei deel 2. Gesprekken in Moskou. O.a. met componist Khachaturian. Diplomatiek bezoek van minister Van der Stoel aan Moskou. De Shell-affaire. Incident op de Nederlandse ambassade. Gesprekken met Francisco Paesa over het opbouwen van handeslcontacten met Moskou.

ISBN 9789067281737 - EUR 25,00 - bestellen

MEMOIRES 1974
deel 17
In dit deel o.a. de onderhandelingen van Oltmans en de Spaanse bankier Paesa op hoog niveau in het Kremlin over diverse zakentransacties met de Sovjet-Unie.

ISBN 9789067281782 - EUR 25,00 - bestellen

 

 


MEMOIRES - DEEL 6 t/m 11

MEMOIRES 1961 - 1963
deel 6
In dit deel is de lezer getuige van een roerige tijd. Nederland levert slag met haar voormalige kolonie Indonesië over Nieuw-Guinea, en dat brengt de gemoederen mondiaal in beweging. Het is de tijd van John F. Kennedy; van Sukarno versus Joseph Luns; van tumult in Cuba; van een dreigende Koude Oorlog en een Amerikaanse heksenjacht op alles wat naar communisme ruikt. Van dit alles doet Oltmans verslag vanuit de eerste hand. Hij sprak direct betrokkenen en was geregeld lijfelijk aanwezig op plaatsen waar historie werd geschreven.

ISBN 9789067280839 - EUR 20,40 - bestellen

MEMOIRES 1963 - 1964
deel 7
Het ontstaan van de Vietnamoorlog, zijn bezoek aan Vietnam en zijn gesprekken met militairen aldaar. Bijzonder spannend is de weergave van de gesprekken die Oltmans voerde met zijn "babysitter", de CIA-agent Werner Verrips. De moord op president Kennedy, de gesprekken en belevenissen met Marguerite Oswald, de moeder van de vermeende moordenaar van de president, Lee Harvey Oswald en de avonturen van Oltmans als tolk voor de paragnost Gerard Croiset op diens tournee door de Verenigde Staten, vormen de hoogtepunten in dit deel.

ISBN 9789067281119 - EUR 20,40 - bestellen

MEMOIRES 1964 - 1966
deel 8
De oorlog in Vietnam en de coup in Indonesië zijn de twee belangrijkste zaken die in dit deel aan de orde komen. De achtergronden van de moord op Verrips worden duidelijk. Ook op persoonlijk gebied vinden weer emotionele ontwikkelingen plaats. Ontmoeting en vriendschap met Jan Cremer.

ISBN 9789067281225 - EUR 25,00 - bestellen

MEMOIRES 1966 - 1967
deel 9
Het lasserincident in de Chinese Ambassade, de dood van zijn vader, provo, Gerard Croiset, Carel Enkelaar, Jan Cremer. Op reportage voor de NTS in Indonesië. Interview met Suharto, laatste interview met Sukarno. Verolme in Indonesië. De nasleep van de reportage perikelen met de NTS.

ISBN 9789067281294 - EUR 25,00 - bestellen

MEMOIRES 1967 - 1968
deel 10
Ontmoeting met levenspartner in spé Peter van de Wouw. Kennismaking en interview met Officier van Justitie en Kennedy-onderzoeker Jim Garrison en Black Panther Eldridge Cleaver. Verdere verdieping van contact met graaf De Mohrenschildt. En natuurlijk Croiset, Enkelaar en de perikelen met de Nederlandse pers en overheid.

ISBN 9789067281386 - EUR 25,00 - bestellen

MEMOIRES 1968 - 1970
deel 11
Elfde deel in de serie Memoires van Willem Oltmans. Onderhandelingen in Parijs tussen Noord-Vietnam en VS, interviews en de problemen daaromtrent met de NOS. Film met de adviseurs van Kennedy over leugens van Luns in verband met de Amerikaanse steun bij een oorlog omtrent Nieuw Guinea. Verder onderzoek naar de moord op Kennedy via George de Mohrenschildt. Ontmoeting met Dewi Sukarno. Het begin van een turbulente relatie vol intriges. De Open brief aan Suharto voor Vrij Nederland, geschreven samen met Dewi.

ISBN 9789067281454 - EUR 25,00 - bestellen

 

 


Willem Oltmans
30-09-2004

10 juni 1925 - 30 september 2004

Na een slopende ziekte is er een eind gekomen aan het bruisende en zeer betrokken bestaan van journalist en publicist Willem Oltmans. Willem was de wervelstorm op ons kantoor. Wij zullen zijn vinnige pen, zijn heldere kijk op de wereld, zijn humor, en misschien wel het meest zijn scherpe tong missen.

Uitgeverij Papieren Tijger

 

Willem Oltmans werd op 10 juni 1925 te Huizen geboren. Hij groeide op in Bosch en Duin, in een gefortuneerd gezin met een Nederlands-Indische achtergrond. Hij was de middelste van drie broers. Zijn moeder studeerde oude talen; zijn vader chemie en rechten. Zijn vader was advocaat te Amsterdam.

Oltmans liep achtereenvolgens het Baarns Lyceum en het Nederlands Opleidings Instituut voor het Buitenland op kasteel Nijenrode af.
Van 1948 tot 1950 studeerde hij Political Science aan de Yale-universiteit te New Haven, Connecticut. In zijn Baarnse Lyceumtijd kreeg hij bijles in Duits van mevrouw Büringh-Boekhoudt. Er ontstond een langdurige en innige relatie met deze dame die Oltmans als zijn tweede moeder beschouwde. Mevrouw Büringh-Boekhoudt werd enige tijd later tevens rectrice en vertrouwenspersoon van prinses Beatrix.

Sinds zijn negende jaar hield Willem Oltmans nauwgezet een dagboek bij. Dit is hij zijn hele leven blijven doen. Hij noteerde dagelijks precies wat en wie hij had ontmoet en wat zijn gedachten, opvattingen en emoties waren: van de omgang met zijn ouders en familie tot zijn vele vrienden en relaties die hij leerde kennen, van de dagelijkse vorming van zijn geest tot de vele journalistieke en politieke verwikkelingen waarin hij terecht kwam. Ook maakte hij uitgebreid aantekeningen van wat hij op elk moment aan het lezen was. Zijn dagboek is aangevuld met knipsels en documenten, zodat er een reusachtige documentatie van de hedendaagse geschiedenis ontstond. Zijn motief tot deze grondige registratie van zijn bestaan was uiteindelijk een werk te verwezenlijken waarin zichtbaar zou worden hoe een mens wordt tot wat hij is.

De originele dagboeken staan opgeslagen in de Koninklijke Bibliotheek en beslaan ruim 90 meter muur. Van deze dagboeken zijn door Oltmans bewerkingen gemaakt: de Memoires. Deze zullen uiteindelijk uit 76 delen bestaan. Tot nu toe, 2004, zijn er 16 delen verschenen. Ze betreffen de periode 1925-1974.
Deze Memoires zijn te beschouwen als een alternatieve geschiedschrijving van de tweede helft van de 20ste eeuw. Alternatief doordat, in tegenstelling tot officiële geschiedschrijvers, Oltmans met ooggetuigenverslagen kon rapporteren over de gebeurtenissen achter de schermen van de internationale politiek, diplomatie en journalistiek.
Onvermijdelijk komen in deze boeken talloze botsingen met de gevestigde orde aan bod, veroorzaakt door de vele machinaties van inlichtingdiensten en gezagdragers.

Zijn eerste journalistieke activiteit ontplooide hij op de redactie buitenland van het Algemeen Handelsblad te Amsterdam, waar hij door Henk Hofland, zijn vriend van Nijenrode, was geïntroduceerd. Hij werkte daar onder leiding van dr. A.L. Constandse. Na enige tijd te hebben gewerkt voor het persbureau United Press International vestigde hij zich in 1955 in Rome, ondermeer als vast medewerker van het dagblad De Telegraaf.
Hier ontmoette hij op 10 juni 1956 president Soekarno van Indonesië. Conservatief Nederland haatte dit eerste staatshoofd van Nederlands voormalige kolonie; De Telegraaf verbood Oltmans dan ook Soekarno te interviewen. Hij deed het natuurlijk toch; beiden konden het zelfs uitstekend met elkaar vinden. Het betekende het einde van zijn korte carrière bij deze krant, en het begin van zijn problemen met de Nederlandse Staat. Hetzelfde jaar reisde hij op uitnodiging van Soekarno, als medewerker van de Nieuwe Rotterdamse Courant, het Algemeen Handelsblad, het Vaderland en Vrij Nederland naar Jakarta.

Oltmans' eigenschap om geen rekening te houden met de politieke richting van het blad waarvoor hij schreef, maar feiten en achtergronden zo objectief mogelijk te rapporteren, heeft hem zeer invloedrijke vijanden bezorgd, maar ook vele vrienden bij lezers, luisteraars en kijkers over de hele wereld.
Oltmans werd door Buitenlandse Zaken en de rechtse pers als een verlengstuk van Soekarno gezien. Daarmee haalde hij zich de levenslange vijandschap van minister Luns op de hals. Die zorgde er persoonlijk voor dat het alle Nederlandse ambassades werd verboden Oltmans medewerking te verlenen in zijn journalistieke werk. Deze richtlijn werd tot het jaar 2000, het jaar waarin Oltmans zijn proces tegen de Staat der Nederlanden overwinnend afsloot, door Buitenlandse Zaken nageleefd. Ook de media kregen vanuit Den Haag opgedragen geen stukken van Oltmans te plaatsen. Veel medewerkers van Nederlandse media hielden daar rekening mee.
Deze affaire was bepalend voor de rest van het journalistieke leven van Willem Oltmans.
Telkens ontwikkelde Oltmans contacten met de groten der aarde - Soekarno, Indira Gandhi, De Klerk, Arbatov, om er maar een paar te noemen - en telkens trad de Nederlandse diplomatie saboterend op.

Als gevolg van zijn bemoeienissen met de kwestie Nieuw-Guinea werd Willem Oltmans uit Nederland weggepest. In 1958 emigreerde hij naar de Verenigde Staten. In die jaren werkte hij voornamelijk voor het weekblad Vrij Nederland.
Hij heeft er tevens geschreven voor Elseviers Weekblad, de Nieuwe Linie, De Groene Amsterdammer, dagblad Zaanstreek de Typhoon, krantencombinaties als de Grote Provinciale Dagblad Pers en andere binnen- en buitenlandse dagbladen en tijdschriften. Het is de tijd van John F. Kennedy; van Soekarno versus Jozef Luns; van tumult in Cuba; van een dreigende Koude Oorlog en een Amerikaanse heksenjacht op alles wat naar communisme ruikt. Van dit alles doet Oltmans verslag vanuit de eerste hand. Hij sprak direct betrokkenen en was geregeld lijfelijk aanwezig op plaatsen waar historie werd geschreven.
Zijn reizen naar Cuba, Congo, het Midden Oosten, Vietnam, de Sovjet-Unie, Zuid-Afrika, Suriname en vele andere "troublespots" in de wereld resulteerden in vele geruchtmakende artikelen en interviews die vaak belangrijke gevolgen hadden.

In zijn jaren in de Verenigde Staten was Willem Oltmans verbonden aan verschillende lezingbureau's. Hij heeft in het hele land vele honderden drukbezochte lezingen gegeven over internationale politiek voor een uiteenlopend publiek. Zeker in het begin van de jaren zestig toen de onrust in de Amerikaanse samenleving over de Vietnam-oorlog net ontstond was hij zeer invloedrijk in de meningvorming van studenten op de Amerikaanse universiteiten.
Zijn antioorlog standpunt maakte veel los; hij vond daarbij opnieuw de Nederlandse overheid tegenover zich, onder meer in de persoon van ambassadeur J.H. van Roijen.

Deel uitmakende van de zogenaamde groep-Rijkens, een gezelschap Nederlandse zakenlieden en industriëlen verenigd rond oud-Unilever-directeur Paul Rijkens, die een overdracht van Nieuw-Guinea aan Indonesië wenste te bevorderen, bouwde Oltmans vele contacten op, zowel in Nederland, Indonesië als de Verenigde Staten, de drie onmiddellijk bij de Nieuw-Guinea-affaire betrokken partijen. Oltmans opereerde dan al sinds 1957 in het VN-hoofdkwartier in New York en onderhield, naast de groep-Rijkens, nauwe betrekkingen met de Indonesische ambassadeur Zairin Zain en Sukardjo Wirjopranoto.

In april 1961 informeerde hij Walt Rostov, adviseur van president Kennedy, over het bestaan van andere visies betreffende de dekolonisatie van Nieuw-Guinea. Hij raadde hem aan prins Bernhard uit te nodigen. Wat geschiedde. Bernhard bezocht in het geheim Kennedy en de Amerikanen raakten overtuigd van het feit dat de Luns-koers desastreus was. De overdracht van Nieuw-Guinea aan Indonesië zou spoedig geregeld worden. In juni 1961 besloot Oltmans de geheime lobby in Vrij Nederland in de publiciteit te brengen omdat hij de gevoerde lobby niet langer zinvol vond, wat een enorme commotie teweegbracht. De CIA-agent Werner Verrips zou zich vervolgens in zijn contactennetwerk binnendringen en zich steeds meer ontpoppen als Oltmans "baby-sitter". Een kluwen aan intriges, manipulaties en wraak ontstond op de achtergrond van het overdrachtsproces van Nieuw-Guinea tussen Indonesiërs, voor- en tegenstanders van het dekolonisatieproces en zou uiteindelijk leiden tot de geheimzinnige moord op Verrips.
In 1968 publiceerde Oltmans zijn herinneringen over het Nieuw-Guinea-vraagstuk in zijn eerste boek De verraders, waar hij inzicht bood in het debacle van de buitenlandse politiek van minister Luns en het mislukken van de geheime diplomatie van Nederlandse industriëlen.

Na de moord op president Kennedy - in november 1963 - ontmoette Oltmans de moeder van de presidentsmoordenaar Lee Harvey Oswald: Marguerite Oswald. De weergave van de gesprekken en belevenissen met haar zijn uniek. Ook ging hij in die tijd mee als tolk voor de paragnost Gerard Croiset op diens tournee door de Verenigde Staten. De avonturen van Oltmans met hem en de vriendschappelijke relatie met Croiset die daaruit voortkwam zouden in Oltmans' onderzoek naar de moordenaars van president Kennedy van invloed zijn. Door Croiset kwam Oltmans in contact met Carel Enkelaar van de NTS/NOS. Via Croiset kwam hij ook in contact met de mysterieuze graaf George de Mohrenschildt, de babysitter van Lee Harvey Oswald. Op zoek naar de waarheid achter de moord zou Oltmans tot en met 1977 met hem contact hebben. In dat jaar zou De Mohrenschildt eindelijk alles gaan vertellen, in gezelschap van Oltmans en Kouznetsov, medewerker van de Russische ambassade, over de achtergrond van deze politieke moord. Op de plaats van hun afspraak verdween De Mohrenschildt echter plotseling. Hij zou enkele weken later dood worden gevonden in Florida. Oltmans schreef over deze affaire in 1977 het boek Reportage over de Kennedy-moordenaars.

In 1967 ontmoette Willem Oltmans zijn vriend voor het leven Peter van de Wouw. Ze zouden 37 jaar een platonische relatie hebben.

Sinds 1968 heeft hij een aantal jaren de NTS/NOS-televisie in de Verenigde Staten vertegenwoordigd en enkele opvallende reportages gefilmd, waaronder het interview met Jim Garrisson, de Officier van Justitie in New Orleans, die eveneens de moord op president John F. Kennedy trachtte te ontrafelen. Ook interviewde hij voor televisie als eerste Nederlander coupgeneraal Soeharto. En natuurlijk was ook het interview met Black Panther-leider Eldridge Cleaver spraakmakend.

In 1970 maakte hij voor de NOS een film met de adviseurs van Kennedy over de leugens van Luns in verband met de Amerikaanse steun bij een oorlog over Nieuw-Guinea. Hij ontmoette Dewi Soekarno. Een turbulente vriendschap begon, vol hectische verwikkelingen. Samen met Dewi schreef hij een open brief aan Suharto voor Vrij Nederland. Hij reisde met Dewi en haar dochtertje naar Zuidoost Azië om Soekarno te bezoeken die dan op sterven lag. In Bangkok moest Oltmans het vliegtuig verlaten: hij mocht Indonesië niet meer binnen.

Oltmans stelde de eerste televisiedocumentaire samen over het rapport Grenzen aan de groei en de Club van Rome. Hij associeerde zich met deze organisatie en bouwde goede relaties op met de oprichter van de Club van Rome, Aurelio Peccei. Deze introduceerde hem bij Jermen Gvishiani, al snel ontwikkelde zich uit dit contact een omvangrijk relatienetwerk in de Sovjet-Unie. In de loop der tijd probeerde Oltmans dit in te zetten ten bate van o.a. het Nederlands bedrijfsleven; ook bracht hij in 1985 het computerbedrijf Apple in contact met het Kremlin.
Opnieuw werden zijn werkzaamheden vooral op dit gebied door Buitenlandse Zaken en de inlichtingendiensten gesaboteerd. De inlichtingendiensten en De Telegraaf in samenwerking met Oltmans' "vriend" Henk Hofland organiseerden een valstrik. Dit verraad van Hofland leidde tot grote opwinding. In 1973 fotografeerde de - door Hofland in Oltmans' huis in Amsterdam binnengesmokkelde - Telegraaf-fotograaf Peter Zonneveld met een verborgen camera Sovjetdiplomaten tijdens een feestje. De Telegraaf werd hiervoor veroordeeld op grond van de Wet op de Privé-sfeer. Dit betekende de definitieve breuk met Hofland en tevens diens val als redacteur van NRC-Handelsblad.
In de jaren zeventig schreef Oltmans aantal belangrijke boeken. Naar aanleiding van nieuwe problemen met en nieuwe leugens van Luns en natuurlijk de Zonneveld-affaire schreef hij in 1973 Den Vaderland Getrouwe waarin hij alles uit de doeken deed betreffende Luns, Soekarno, De Telegraaf en de in het geniep genomen foto's in Oltmans' woning.

Maar eigenlijk was Oltmans in die jaren vooral bezig met het interviewen over de gehele wereld van hoogwaardigheidsbekleders en wetenschappers over de Club van Rome en de door deze organisatie aangesneden problematiek. Dit zou leidden tot twee omvangrijke boeken die in vele talen werden uitgebracht: Grenzen aan de groei. Het eerste deel verscheen in 1973 en bevatte 75 interviews; het tweede deel verscheen in 1974 met 50 vraaggesprekken.
Zijn bezoeken aan de Sovjet-Unie zouden leiden tot het in 1976 gepubliceerde boek USSR: 1976-1990 en in 1981 tot het boek Het Sovjet-standpunt. Dit laatste werd eveneens in de Verenigde Staten en in Duitsland uitgebracht. Hij maakte het samen met Georgii Arbatov, de Amerika-deskundige van het Kremlin. Andere spelers op het wereldtoneel beschreef hij in publicaties als Europa, over de toekomst van de oude wereld (1977) en Amerika valt (1979).

De nasleep van de Lockheed-affaire verlevendigde zijn betrokkenheid bij het koningshuis. Was hij aan de ene kant geen voorstander van de monarchie, aan de andere kant kruiste de koninklijke familie regelmatig zijn levenspad. Zo ook eind jaren '70 en begin jaren '80. Zijn beroemd geworden persconferentie over de vermeende homoseksualiteit van prins Claus hield de gemoederen lang bezig. Zo schreef hij ondermeer in 1981 Made in Soestdijk en een analyse van de persoonlijkheid van de prins-gemaal in Prins Claus (1984).
Toen Oltmans' proces tegen de Staat eenmaal op volle toeren draaide verscheen er een hoeveelheid publicaties, die mede tot doel hadden het staatshoofd onder druk te zetten op het gebied van de beëindiging van deze rechtszaak. Het onverstandige staatsbezoek in 1995 aan het Indonesië van Suharto was aanleiding voor een tweetal pamfletten: Bon Voyage, Majesteit! en Welkom thuis, Majesteit!. Veelzeggend was de reactie van premier Kok die Bon Voyage tijdens een persconferentie de zaal in smeet toen hem dat door een journalist was aangeboden.
Andere werken van zijn hand uit die periode waren Liegen tegen Beatrix (1996) en Mijn vriendin Beatrix (1999).

De persoonlijkheidsvorming van de mens was een van zijn motieven om zijn dagboekproject vol te blijven houden. Dat de werking van het brein een belangrijk studieobject van Oltmans zou worden moge duidelijk zijn. Behalve in zijn Memoires schreef hij er ook twee boeken over. In 1981 Over intelligentie en in 1990 Oltmans in discussie met Jan Foudraine.

Tijdens zijn reizen in de jaren '80 naar Zuid-Afrika, de Sovjet-Unie en Suriname probeerde hij zowel voor het zakenleven als voor humanitaire initiatieven contacten te leggen. Zo was hij betrokken bij de Alerdinck Foundation, die zich inzetten voor ontspanning tussen Oost en West. Toch was zijn relatie met zakenmensen vaak zeer frustrerend en lieten ze zich uiteindelijk kennen als zakkenvullers of bedriegers. Hij deed een boekje open over dergelijke lieden in 1985 in de publicatie Zaken doen.

In 1983 reisde Oltmans voor het eerst naar Suriname. Met Desi Bouterse zou een lange reeks gesprekken volgen, resulterend in het boek Willem Oltmans in gesprek met Desi Bouterse (1984). Voor Suriname zou hij zich tot 1989 blijven inzetten. Zo trachtte hij te bemiddelen tussen de Surinaamse regering en de rebellenleider Brunswijk en bemiddelde hij tussen de Surinaamse overheid en de KLM over het herstellen van de landingsrechten in Paramaribo voor deze Nederlandse vliegmaatschappij.

In 1986 zou hij voor het eerst naar Zuid-Afrika reizen om zijn vriend Peter te bezoeken die inmiddels daar woonachtig was. Na een intensieve bestudering van het land en het apartheidsprobleem en na ook daar een zeer divers netwerk te hebben opgebouwd besloot hij zich op 30 april 1990 in Zuid-Afrika te vestigen. Hij had inmiddels twee publicaties in Zuid-Afrika op zijn naam staan (Apartheid USA, 1988 en Listening to the silent Majority, 1990). Hij verhuisde met heel zijn hebben en houden naar Hillbrow en wilde zijn oude dag gaan doorbrengen in het nieuwe Zuid-Afrika, dat er onherroepelijk aankwam.

Het mocht niet zo zijn: Buitenlandse Zaken en de inlichtingdiensten hadden een snood plan ontwikkeld om Willem Oltmans in één klap te kunnen ruïneren. Ze oefenden pressie uit op de Zuid-Afrikaanse regering en deze zorgde ervoor dat de zorgvuldig opgebouwde contacten in dat land in een snel tempo werden afgebroken. Uiteindelijk werd Oltmans op 2 augustus 1992 gearresteerd en als een dief in de nacht op het vliegtuig naar Amsterdam gezet. Oltmans was zo goed als alles kwijt en stond letterlijk op straat. Hij besloot terug te vechten en daar had men niet meer op gerekend. Hij startte een proces tegen de Staat der Nederlanden en eiste volledige financiële compensatie voor minstens 35 jaar overheidssabotage en treiteren.

In 1991 had Willem Oltmans eindelijk concrete bewijzen in handen gekregen die aantoonden dat alles wat hij altijd had beweerd over de overheidssabotage tegenover hem waar was: honderden geheime documenten en codetelegrammen kreeg hij - uitgezeefd en wel - in handen via de Wet Openbaarheid van Bestuur, maar belastend en schokkend genoeg. Een deel van de documenten publiceerde hij in 1992 in het boek Vogelvrij. De Staat was ervan uitgegaan dat deze stukken waren verjaard en in het proces niet meer zouden kunnen worden gebruikt. In 1993 zou de rechter echter anders beslissen, omdat geheime overheidsdocumenten waarin sabotage en bedrog tegenover een burger wordt gepleegd niet kunnen verjaren.
Het proces kwam nu pas echt op gang. Vele getuigen zouden worden verhoord, ook prinses Margriet zou worden gedagvaard. Prins Bernhard en zelfs de koningin stonden op de nominatie om als getuigen gehoord te worden. De druk nam duidelijk toe. Naast allerlei schimmige manipulaties kwamen er van lieverlede schikkingsvoorstellen op gang. In 1994 deed premier Lubbers hem een aanbod van honderdduizend gulden, in 1998 was het schikkingsvoorstel door minister Van Mierlo al met een miljoen verhoogd. Uiteindelijk stelde minister Van Aartsen in 1999 voor de zaak op te lossen door middel van onafhankelijke arbitrage. De arbiters oordeelden dat Oltmans gelijk had en bepaalden dat de Staat 8 miljoen gulden netto schadevergoeding moest betalen.
Boeken uit deze periode zijn Persona non grata (1994), en De staat van bedrog (1997); spraakmakend was ook het pamflet Haagse bedriegers (1998).

Eindelijk kon Oltmans zijn Memoires afmaken en uitgave ervan veilig stellen. Ook kon hij nu een vleugel kopen en zich weer op de pianostudie werpen. Maar de ontwikkelingen in de wereldpolitiek zouden hem niet loslaten. Hij bleef zich zorgen maken om de buitenlandse politiek van de Verenigde Staten en schreef er een pamflet over: Who are the number 1 war criminals? Het beschreef en somde de oorlogsmisdaden op van de Verenigde staten na 1945. Op de dag van de geplande uitgave boorden zich twee vliegtuigen in de Twin Towers in New York.
De uitgave van een reeks pamfletten zou de gebeurtenissen in de wereld volgen.
In die tijd ontdekte Willem Oltmans het medium Internet en verkreeg hij een eigen website waarop hij soms dagelijks de ontwikkelingen in de wereld en Nederland besprak. Hij kon nu eindelijk vrij en rechtstreeks publiceren, wat hij tot het einde toe heeft gedaan.

 

 

 


De storm is gaan liggen
30-09-2004

DE STORM IS GAAN LIGGEN

Onderstaand stuk schreven wij over Willem Oltmans voor zijn privéboek Tell me who your friends are.

HIJS DE STORMBAL!

Sinds 1993 hebben wij te maken met Willem. Sindsdien waait het altijd. Is het niet over de telefoon of in kantoor dan is het wel in ons hoofd, want waar Willem komt, is het nooit meer windstil. Konden wij ons vroeger nog koesteren in de luwte na een boek over kraken, spionage of bajessen, dat is voorgoed voorbij. Het permanente innerlijke oproer is realiteit geworden nu de stormgod waait.

Willem Oltmans kenden wij in 1993 toen we hem leerden kennen, van zijn optreden in het programma van Adriaan van Dis, en van zijn bemoeienis met de Nederlandse naweeën rondom de dekolonisatie van Indonesië en Suriname. Ook was er iets met Zuid-Afrika. Maar hoe die vork in de steel zat wisten we toen nog niet. Hoe de man persoonlijk in elkaar stak, daar hielden we ons nog helemaal niet mee bezig. Dat was niet aan de orde.

In 1993 was de toenmalige redactie van Papieren Tijger met uitgeverij EPO uit België een boek over leugens in de media aan het samenstellen. Al snel kwam natuurlijk de naam Willem Oltmans op tafel, naast die van tientallen andere journalisten en mediadeskundigen die we uit wilden nodigen om een bijdrage te leveren, omdat we meenden dat ze met manipulaties in de media te maken hebben gehad. Bijna niemand was bereid op ons verzoek in te gaan. Van Ginniken aarzelde nog, maar hij zag er uiteindelijk ook vanaf. Er was echter een uitzondering: Willem Oltmans. Hij stuurde per omgaande een bijdrage! Het boek zou verschijnen in 1994 onder de titel De Medialeugen. Deze reactie is tekenend voor Willem: als hij ergens achter staat, dan aarzelt hij niet, dan gaat hij er in volle vaart tegenaan.
Na de publicatie van De Medialeugen belde Willem ons op om te vragen of wij een boek van hem zouden willen publiceren. Dat wilden we natuurlijk wel. Voor ons was Willem een gevestigde naam, en die hadden we niet onder onze auteurs. Willem kwam langs, zag ons en het werd hem duidelijk dat hij in het hol van de Bredase kraakbeweging zat. „Ha, dus nu zit ik bij de krakers!”, riep hij enthousiast uit. Een langdurige samenwerking was geboren.
Een samenwerking die overigens lang niet door iedereen begrepen werd. Willem stond in sommige kringen bekend als ‘rechts’, terwijl hij in andere kringen als ‘links’ betiteld werd. Voor de uitgeverij betekende het dat enkelen zich zelfs tegen ons kantten, omdat het volgens hen niet kon: een linkse uitgeverij die boeken uitgeeft van zo’n rechtse Zuidafrika-aanhanger. Willems verhaal vonden wij echter voor iedereen van belang, en zeker ook voor ‘links’.
Willem bleek een proces tegen de staat te starten, hetgeen wij natuurlijk zeer graag wilden ondersteunen. Het maken van het eerste boek, Persona non grata, ging van start.

Al gauw bleek dat werken met Willem heel anders is dan met onze andere auteurs. De eerste jaren van ons contact stonden natuurlijk in het teken van het proces tegen de staat. Van de druk die Willem daarvan ondervond, ondergingen wij de neerslag. Soms in de vorm van plots aangekondigde boeken of pamfletten - die dan ook vervolgens in recordtempo uit het faxapparaat tuimelden - maar vaker in de vorm van veelvuldige stemmingswisselingen. Na zijn overwinning zou dat allebei blijven. Veelal kraakte het faxapparaat in al zijn voegen bij alweer een nieuw project, en dat terwijl het vorige nog niet afgerond was. Willem is zeer veeleisend en bepalend en het duurt even voordat tekstcorrecties geaccepteerd worden. En natuurlijk leidt hij aan het idee waar veel auteurs last van hebben: dat een uitgever alleen voor hen werkt, dag en nacht.
Ook het plannen van het werk is moeilijk. Behalve van de Memoires, levert Willem nooit een totale boektekst, hij schrijft een hoofdstuk en stuurt dat gelijk op. Voordat we een tekstscanner hadden, moest het door ons op de PC ingetikt worden, wat nog wel eens tot tandengeknars leidde. Om nog maar te zwijgen over de vele ingewikkelde correctierondes. Terwijl hij zegt dat wij niet weten wat werken is, bezorgt hij ons door zijn werkwijze zoveel extra werk, en sticht hij soms zoveel verwarring, dat hij schijnbaar gelijk krijgt.

Ondanks dit soort aanpassingsproblemen is het steeds de moeite waard gebleken. De tomeloze energie, de humor èn het gekat van Willem, maken dat we graag met hem werken. Hij heeft altijd een scherpe visie op politieke ontwikkelingen en weet ook altijd waar hij het over heeft. Hij komt nooit zomaar met een theorie, maar baseert die op gebeurtenissen uit het verleden. Een van de meest tekenende voorbeelden hiervan was de brochure Who are the no. 1 war criminals?. Hij schreef deze in augustus/september 2001; op 11 september werd door ons de laatste hand gelegd aan het pamflet, om het diezelfde dag naar de drukker te kunnen sturen, toen Willem belde over het drama wat zich afspeelde in New York en Washington. (Uiteraard heeft Willem de volgende dag nog een paar regels toegevoegd.) Terwijl de ganse Westerse wereld zich op dat moment afvroeg waarom sommige mensen zo’n hekel aan Amerika hebben, had Willem daar al een perfecte analyse van gemaakt, die in de vervolgbrochures (Not Guilty, Global Terrorist, New Nazis) alleen nog maar werd geperfectioneerd. Geen wonder dat er in Azië zo’n grote belangstelling voor is.

Willem, je bent een lastige schrijver, je hebt geen flauw idee wat je geblaas van tijd tot tijd in onze burelen teweeg brengt, maar we zouden niet graag zien dat de storm ging liggen!

oktober 2002

 

 


... Is Eénoog koning
21-12-2003

Willem Oltmans

In ...Is Eénoog koning vervolgt Willem Oltmans zijn zoektocht naar waarheid achter de schermen van de wereldpolitiek.

Dit boek behandelt vooral gebeurtenissen uit de jaren 80 en 90. Uitgebreid komen Oltmans’ belevenissen met Desi Bouterse aan bod. Ook zijn activiteiten in Zuid-Afrika en de Sovjet-Unie, waar hij het computerbedrijf Apple in contact met het Kremlin bracht komen ruim aan bod. Natuurlijk komen ook nu weer regelmatig inlichtingenagenten op zijn pad, die zijn werkzaamheden saboteren.

Het grote publiek wordt blind gehouden voor wat zich werkelijk afspeelt op het binnenlandse en buitenlandse politieke theater. Af en toe lukt het een journalist om een tipje van de sluier op te lichten. Oltmans probeert, sinds zijn journalistieke loopbaan begon, om minstens met één oog de werkelijkheid te kunnen zien. Dat hem dat meer dan gelukt is bewijzen In het land der blinden en ... is eenoog koning. In het land der blinden... en ...Is Eénoog koning zijn bedoeld als impressie bij de volledige uitgave van de Memoires van Willem Oltmans, zijn voor publicatie bewerkte dagboek.

ISBN 9789067281102
NUR 697
205 pagina's
EUR 19,75
bestellen

 

 


Cry for war
10-09-2002

4 pamphlets to prevent a catastrophe
Verzamelde Vlugschriften(Engelstalig)

Willem Oltmans

Willem Oltmans had een scherpe visie op politieke ontwikkelingen en wist waar hij het over had. Hij kwam nooit zomaar met een theorie, maar baseerde die op gebeurtenissen uit het verleden. Een van de meest tekenende voorbeelden hiervan was de brochure Who are the no. 1 war criminals?. Hij schreef deze in augustus/september 2001; op 11 september werd de laatste hand gelegd aan het pamflet, om het diezelfde dag naar de drukker te kunnen sturen, toen Willem belde over het drama wat zich afspeelde in New York en Washington. (Uiteraard heeft hij de volgende dag nog een paar regels toegevoegd.) Terwijl de ganse Westerse wereld zich op dat moment afvroeg waarom sommige mensen zo’n hekel aan Amerika hebben, had Willem daar al een perfecte analyse van gemaakt, die in de vervolgbrochures Not Guilty, Global Terrorist, New Nazis alleen nog maar werd geperfectioneerd. Geen wonder dat er in Azië zo’n grote belangstelling voor was.

ISBN 9789067281515
NUR 697
336 pagina's
EUR 16,50
Bestellen
 




Vlugschrift 7 Who are the no. 1 war criminals? Over de Amerikaanse buitenlandse politiek, van 1945 tot 2001, die tot diverse Amerikaanse oorlogsmisdaden heeft geleid. Het wordt duidelijk hoe de VS, door onzichtbare manipulaties van de Amerikaanse inlichtingendiensten in verschillende landen, het in gang zetten van ontwikkelingen en het telkens weer ondersteunen van de verkeerde personen en organisaties, nu in september 2001, de gebeurtenissen in New York en Washington over zich heen riep. Extra: Oltmans' reactie op de aanslagen in de VS van 11 september. Vlugschrift 8 Not guilty Vlugschrift 10 Global terrorist Vlugschrift 11 New nazis Pamfletten die willen aantonen dat, uit het oogpunt van de auteur, de Verenigde Staten onder leiding van George Bush Junior zullen veranderen in "the Evil Empire" van de 21e eeuw. Hij verdedigt de stelling dat als het ABM verdrag met Rusland uit 1971 uit de tijd is, het NATO verdrag van 1947 als eerste zou moeten worden afgedankt. Het European-US verbond om de USSR te vernietigen heeft zijn oorspronkelijke doel voorbijgestreefd. West-Europa en het huidige EU zijn slechts marginale schiereilandjes aan de massieve Euraziatische landmassa Rusland, die zich uitstrekt van voorbij de Oeral tot aan Chamkatka.

 

 


Mijn vriendin Beatrix
05-04-1999

Willem Oltmans

Het levenspad van de journalist Oltmans heeft dat van Beatrix al vroeg voor het eerst gekruist. Op de middelbare school werden zij beiden begeleid door mejuffrouw Gertrude Büringh Boekhoudt. Zij beschouwden haar later allebei als een tweede moeder. Beiden gingen daarna hun eigen weg. De een werd koningin, de ander journalist. De een mag niet zeggen wat zij denkt, de ander moet juist onthullen en informeren. Het leverde de nodige problemen en confrontaties op. De speciale verwantschap bleef bestaan.

Mijn vriendin Beatrix laat kanten van de huidige majesteit zien die vele mensen niet kennen van de vrouw die de hoogste positie in het koninkrijk bekleedt. Positieve en negatieve: de koningin als schoolgaand kind, als puber die worstelt met haar "van God gegeven opdracht", en als echtgenote. Ook zien we haar achter de schermen aan het werk als koningin: hoe ze een handtekening zette om Klaas de Jonge uit de nesten te helpen, op bezoek bij Suharto, en in het proces dat Oltmans voert tegen de staat.

ISBN 9789067281010
NUGI 654
160 pagina's
EUR 13,60
bestellen

 

 


De Staat van bedrog
06-01-1998

Willem Oltmans

Zoals hij in Persona Non Grata én voor de Haagse rechtbank wist aan te tonen heeft Oltmans' opponent hem wel degelijk jarenlang het werken onmogelijk gemaakt. Oltmans zette die opponent in de beklaagdenbank en doet daarvan verslag in De Staat van bedrog. Met 74 bijlagen.

De lezer kan originele rechtbankstukken en correspondentie inzien die normaliter ontoegankelijk zijn. Daarmee zet Oltmans de lezer op de stoel van de rechter, zodat deze zelf kan oordelen in de zaak die de gemoederen al zo lang bezighoudt.

ISBN 978 90 6728 095 2
271 pagina's
EUR 14,75
Bestellen

 

 


Persona non grata

Willem Oltmans

In Persona non grata belicht Oltmans zijn gevecht met de Staat der Nederlanden en hoe de Staat zijn carrière als journalist veertig jaar lang heeft belemmerd.

Ondersteund door documenten weet Oltmans het onwaarschijnlijke aannemelijk te maken: BVD en Buitenlandse Zaken spaarden kosten noch moeite om Oltmans het leven zuur, en het werken onmogelijk te maken.

ISBN 9789067280815 (tweede druk)
184 pagina's
EUR 12,70
bestellen

 

Memoires 1983-B
(19-02-2015)
Memoires 1983-A
(02-07-2014)
Memoires 1982-1983
(05-03-2014)
Memoires 1982
(18-09-2013)
Memoires 1981-1982
(09-04-2013)
Memoires 1981
(04-12-2012)
Memoires 1980-1981
(03-04-2012)
Laatste wapenfeiten
(30-09-2009)
MEMOIRES - DEEL 24 t/m 29
MEMOIRES - DEEL 18 t/m 23
MEMOIRES - DEEL 12 t/m 17
MEMOIRES - DEEL 6 t/m 11
MEMOIRES - INTRODUCTIE
Willem Oltmans
(30-09-2004)
De storm is gaan liggen
(30-09-2004)
... Is Eénoog koning
(21-12-2003)
Cry for war
(10-09-2002)
Mijn vriendin Beatrix
(05-04-1999)
De Staat van bedrog
(06-01-1998)
Persona non grata

1994

Developed with QwikZite (version 1.12)