Theo Ruyter


De open brieven, verhalen en essays van deze bloemlezing zijn op de keper beschouwd alle ingegeven door een leidende gedachte:ook mensen in zogenaamde ontwikkelingslanden hebben het recht hun eigen boontjes te doppen en de beste dienst die het ogenschijnlijk welvarend slag mensen van elders daarbij kan bewijzen is hun niet voor de voeten te lopen.

Kort voor Kerstmis 1972 landde Theo Ruyter voor het eerst op het vliegveld van Dar es Salaam in Tanzania. Met een rimboebestendige schrijfmachine, een rugzak en een door drie dagbladen getekend contract. Drie jaar duurde zijn postdoctorale herscholing in Zwart Afrika.

In 1985 keerde hij er terug, als medewerker van een grote Nederlandse hulporganisatie. Sindsdien heeft internationale samenwerking hem niet meer losgelaten en heeft hij de groei en consolidering van de westerse ontwikkelingshulp als zelfstandige bedrijfstak op de voet gevolgd.

In 2005, na een verblijf van twee jaar in Tsjaad, sprak hij met zijn vlugschrift Requiem voor de Hulp de verwachting en de hoop uit dat die bedrijfstak als zodanig zijn langste tijd heeft gehad.




„Veel vreselijker is het om Afrikanen willens en wetens nog eens zestig jaar gevangen te houden in armoede.” (Dambisa Moyo, auteur van Dead Aid, in de Volkskrant, 6 maart 2009).

ISBN 9789067282314
NUR 740
176 pagina's
EUR 15,00
Bestellen

Els de Groen

Hoe komen schrijvers in het Europees Parlement? Els de Groen kwam er door een boek over corruptie en armoede, getiteld Weldoeners. Daarvoor had ze al eerder fictie en non-fictie over Oost-Europa geschreven en veel research verricht in dat deel van de Unie waar de nieuwe lidstaten liggen. In 2004 vroeg klokkenluider Paul van Buitenen haar of ze zich kandidaat wilde stellen voor zijn nieuwe partij "Europa Transparant". Twee maanden worstelde De Groen met zichzelf alvorens ja te zeggen. Politiek zou een einde aan haar loopbaan als schrijver en sociale leven maken, maar haar wellicht in staat stellen misstanden te verhelpen. De volken in Oost-Europa en vooral het kwetsbaarste deel, moesten eerlijke kansen krijgen. Fraude zou niet enkel hen maar ook Brussel schaden. Die mening heeft ze nog steeds. Het zijn geen krokodillentranen die ze lezers voorschotelt, al is de titel toch wel een beetje gemeend. Politiek is gevaarlijk zwemwater! Een hilarisch maar bij tijd en wijle treurigstemmend verslag en een uniek kijkje in de keuken van het politieke bedrijf.

ISBN 9789067282307
NUR 697
256 pagina's
EUR 19,50
Bestellen

en 42 andere colomns

Steve Brown


Een bloemlezing van de columns van Steve Brown, auteur van Nederlands best verkochte True Crimeboek: Drugsbaron in Spijkerbroek. De selectie werd gepubliceerd op zijn veelbe­sproken weblog in de periode van 2006 tot 2008.

Steve Brown ventileert in zijn columns op sati­rische wijze zijn ongezouten, en vaak tegen­draadse mening over politiek, media, en mis­daad. Hij ontziet daarbij links noch rechts.

Wil­ders en Verdonk krijgen er regelmatig genade­loos van langs, maar ook de coryfeeën van de PvdA, zoals Herfkens en Koenders. Ook de zaak Holleeder wordt door Steve Brown op zijn unieke wijze, dus dicht op de huid, becommentarieerd. Misdaadjournalisten als P.R. de Vries, Bas van Hout, John van den Heuvel en Hendrik Jan Korterink krijgen van Brown een geheel andere waardering dan van de reguliere media. Ook ziet hij gangsters dik­wijls in een ander licht dan ze doorgaans wor­den opgevoerd. Zo introduceert hij de elite-gangsters die in de VS 100 duizenden mensen per week uit hun huis zetten. Tweede Kamerlid en crimefighter Fred Teeven wordt evenmin gespaard. Daarnaast komen er nog vele ande­re bekende en minder bekende Nederlanders onder het mes.

Steve Brown fileert de gedragingen van de mensen waarover hij schrijft haar­scherp en onverbloemd en laat daarbij de stem van de straat horen.

ISBN 9789067282239
NUR 401
175 pagina's
EUR 15,00
Bestellen

Hans Krikke


"Het begon op 28 september, om vijf uur in de morgen. Wilma was als eerste wakker en snelde naar beneden. Ik hoorde een man luidruchtig praten. Wilma riep: "Hans, het is de politie." Op de trap hoorde ik gestommel en zware voetstappen. Buiten blafte een hond."

Zo begint het boek over een nachtmerrie die Kafka niet had kunnen bedenken. In de vroege ochtend van 29 september 1994 valt een kleine politiemacht het huis van journalist Hans Krikke binnen. Alle spullen worden meegenomen. Ook het kantoor en de huizen van twee collega's - waarvan er één twee dagen daarvoor was begraven - worden die morgen doorzocht.


Samen met Opstand-collega Jan Müter krijgt Hans Krikke een paar weken later te horen dat zij officieel worden beschuldigd van politiek terrorisme.
Voor Krikke en Müter begint dan een moeizame zoektocht naar de beweegredenen van Justitie. Maar hun tegenstanders zwijgen; de dossiers blijven geheim en de deuren gesloten. Krikke en Müter moeten uit de krant vernemen dat zij 'ontmaskerd' zijn als leden van RARA, een ondergrondse organisatie die met bommen een andere samenleving wil afdwingen.


In Dagboek van een RARA-terrorist doet Krikke verslag van zijn vaak hopeloze gevecht tegen het etiket 'verdacht terrorist'. Als verdachte wordt Krikke behandeld als veroordeelde. Wat hij ook ontkent, hij blijft schuldig tot het tegendeel bewezen is. Wanneer het bericht komt dat de zaak geseponeerd is, en Krikke dus eerherstel onthouden wordt, kan hij dan ook nauwelijks opgelucht zijn.


Hans Krikke (1958) woont en werkt in Amsterdam, alwaar hij deel uitmaakt van het onderzoekscollectief Opstand. Hij maakt documentairefilms voor Nederlandse omroepen en schrijft voor diverse bladen, waaronder Hervormd Nederland en OR-informatie. Krikke schrijft met name over arbeidsverhoudingen en arbeidsmigratie. In boekvorm leverde hij eerder een bijdrage aan De Medialeugen (1994).
Dagboek van een RARA-terrorist is zijn eerste boek.


ISBN 978 90 6728 044 0
144 pagina's
EUR€ 14,75

Gemengde liefde en oorlog in Macedonië


Roel van Duijn

Macedonië, het hart van de Balkan, is een spiegel van de groeiende problemen op etnisch gebied in Nederland.
Roel van Duijn reisde jarenlang op de Balkan rond; hij leerde de taal en verdiepte zich in de sociale explosies die zich voordoen wanneer er romances opbloeien, tussen mannen en vrouwen uit verschillende Balkanvolkeren.

Liefde tussen Macedoniërs en Albanezen is taboe. In Macedonië heeft deze bittere sfeer in 2001 tot een burgeroorlog geleid. Het Akkoord van Oh Rid heeft voorlopig de vrede bewaard, maar voor hoelang?
De haat en de sociale armoede duren onverminderd voort. De hulp van het Westen trekt zich, nu de ogen op het Midden-Oosten gevestigd zijn, gestaag van de Balkan terug, ruimte scheppend voor toekomstige brandhaarden.

De schrijver leerde in het jonge, maar tegelijk oeroude Macedonië twee zeldzaam dappere mensen kennen: de Albanese vrouw Myrveta en de Macedonische man Goce. Na een geheime verhouding van zeven jaar moesten zij hun stad ontvluchten, belaagd door gewapende familieleden.
De schrijver interviewde alle betrokkenen en ontdekte dat de vraag waarom deze haat zo hoog kon oplopen dezelfde is als de vraag hoe en waarom de burgeroorlog in Macedonië in 2001 kon uitbreken.

Van Duijn reisde in het in mystificaties gehulde Macedonië rond op zoek naar het antwoord op deze dubbele vraag.
Die leidde hem langs brandpunten van corruptie, intriges, geweld en ten slotte naar een kelder waar vrouwen de strijd tegen de verborgen, maar wijdverbreide incest aanbinden. Levensgevaarlijk, in een land waar liefde tussen mannen en vrouwen van verschillende volken als gevaarlijker dan incest wordt beschouwd.

In de loop van zijn reis wordt Roel van Duijn steeds meer een "Balkaniër zonder nationaliteit". Rondliftend kwam hij tot een scherpe analyse van dit meest labiele deel van Europa. Dit boek is een ware openbaring.

ISBN 9789067281638
NUR 906
179 pagina's
EUR€ 18,00

of de liefdadigheidsmaffia

Els de Groen

Dat wie geld heeft, macht heeft, is een oeroude wijsheid. Oost-Europa is niet bevrijd van het marxistisch kapitalisme, maar overgegooid in de armen van het neoliberalisme. Kopstukken uit de geheime dienst trokken een ander jasje aan en verrijkten zich schandelijk in de privatiseringsgolf na de val van de muur. Dat geld kwam goed van pas om kritiek te smoren en tegenstanders te kopen.

Hoofdpersoon in deze op feiten gebaseerde roman is Eva, vrouw van een Nederlandse Novib-medewerker. Novib besteedt miljoenen in Oost-Europa, maar ondermijnt er de stabiliteit. Eva, die twijfelt aan het werk van haar man, reist hem heimelijk na. Dat wordt het begin van een openlijke controverse. Het wordt ook het begin van haar ontdekking dat democratie in Oost-Europese landen bewust wordt tegengewerkt door belanghebbenden uit Oost en West. Het zwaarst gedupeerd zijn de Roma, met wier duurzame armoede fondsen worden geworven die hen zelden bereiken. De gevolgen, schooluitval en criminaliteit, vormen een voedingsbodem voor extreme partijen, die de slachtoffers van de armoede als veroorzakers zien.

Gestaag ontraadselt Eva dat diezelfde partijen, Neonazi’s en Holocaustontkenners, worden gefinancierd door voormalige geheimagenten. Door maffia die geen behoefte heeft aan regels en controle uit Brussel. Eva's vriendschap met het moedige maar slinkende verzet vervreemdt haar van haar man en plaatst haar als moeder voor een groot dilemma.


Els de Groen is schrijfster en Europarlementariër. Haar boeken zijn in tien verschillende talen vertaald en in diverse landen bekroond of genomineerd. Belangrijk in haar werk is vrijheid en verantwoordelijkheid. Vrijheid heeft met beschaving gemeen dat ze zich bewijst in beperkingen.




ISBN 978 90 6728 199 7
NUR 301
278 pagina's
EUR 23,00

Ayhan Uzala


Begin 40er jaren beschreef Nazim Hikmet, de bekendste Turkse dichter aller tijden, in het beroemde boek "Mensen landschappen" een verhoor van de Oekraïense partizane door Nazi-officieren.
Ruim vijftig jaar later schrijft Ayhan Uzala in zijn Dagboek van een vermiste hoe hij door de Turkse autoriteiten werd verhoord en gemarteld:

Ze trapten me overal.
Tegen mijn hoofd...
In mijn zij...
In mijn rug...
In mijn gezicht...
Overal trapten ze me.
Ze trapten en trapten maar.
Ik zat volledig onder het bloed. Ik kon mijn ogen pas weer openen in het 'bad', waar met een slang ijskoud water over mijn lichaam werd gespoten.
Bloed vermengde zich met water. Het water bloedde. Ze doorregen het bloed met water. Daarna waaierden ze om het te laten opdrogen.
Het was ijskoud en ik rilde als een espenblad.
Schreeuwen!
Schreeuwen!
Ik beet op mijn lippen om niet te hoeven schreeuwen. Bij eerdere foltersessies heb ik tot bloedens toe op mijn lippen gebeten.

Ayhan Uzala (43), getrouwd en vader van een zoon, is geboren in het Koerdische stadje Siverek, vlakbij de Turks-Iraakse grens. Hij heeft zijn jeugd in verschillende steden van Turkije doorgebracht. Na een eerdere berechting, drie jaar gevangenis en vrijspraak in hoger beroep nam hij in 1985 de benen. Uzala vluchtte samen met zijn vrouw met valse papieren naar Nederland en kreeg politiek asiel. Hij woont nu in Arnhem.


ISBN 9789067281393
Prijs € 16,50