Willem Oltmans

Deel 30

ISBN 9789067282673
NUR 686
238 pagina's
EUR 25,00
Bestellen


17 maart 1981
Die Welt brengt Arbatov vanmorgen op de voorpagina. Ook het televisienieuws heeft het over diens aanwezigheid in Bonn en ons boek.
Gisteren zat ik in de propvolle zaal waar de persconferentie werd gegeven,naast Georgii Arbatov. Peter Schünemann, rechterhand van Thomas Landshoff, gaf een veel te lange introductie. Ik verwachtte ook iets te kunnen zeggen maar hij gaf het woord meteen aan professor Arbatov. Ik liet natuurlijk niets merken. Ik heb wat Arbatov zei op de band opgenomen. Het verliep, in tegenstelling tot in Amsterdam, allemaal uitermate moeizaam. Er vielen lange pauzes. Het leek wel of de pers onder de indruk was van het gemak waarmee vooral Arbatov zich uitdrukte en meester was van de situatie. Hij slipte af en toe wat humor in zijn opmerkingen. Wat verbazingwekkend was, was dat niemand dit scheen op te pikken. Men scheen niet te weten hoe te reageren. Ik vroeg Arbatov later hoe hij het gevonden had. „I liked it,” antwoordde hij.

In Die Welt staat overigens een bericht dat negentig procent van het Nederlandse volk de monarchie steunt. Treurig.

Willem Oltmans

Deel 29

ISBN 9789067282598
NUR 686
326 pagina's
EUR 25,00
Bestellen


1 oktober 1980
Max Pam, Henri Brookman en Adriaan van Dis kwamen een hapje eten. Van Dis is aardig, maar hij heeft het achter de ellebogen. Hij kwam binnen en gaf me een boekje over de Oranjes in de negentiende eeuw van Fred Lammers. „Een boekje over je familie,” zei hij er vals bij. Zijn bezoek was in werkelijkheid een geraffineerde operatie om mij er op voor te bereiden, dat het toegezegde interview in het Zaterdag Bijvoegsel niet door zou gaan. Toen ik er op wees dat Bibeb mij wel degelijk voor Vrij Nederland had geïnterviewd, antwoordde hij: „Oh, ik dacht dat jij nog nooit door haar was geportretteerd.” Later zei hij: „Nou ja, als Max Pam het gesprek met jou wel wil maken…”

NOS Radio 1
Het nieuws van alle kanten
29 september 2011 - 13.15 uur

Hij lag zijn hele leven met de overheid in de clinch en zorgde met zijn scherpzinnige en spraakmakende uitspraken dat er altijd wat te beleven viel als hij aanschoof. Journalist en schrijver Willem Oltmans is morgen precies 7 jaar geleden overleden. Zelf zorgde hij ervoor dat wij hem niet kunnen vergeten want zijn memoires bestaan uit maar liefst 75 delen! Oltmans hield zijn hele leven alles bij in dagboeken, keurig gearchiveerd in de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag. Paul de Ridder werd door Oltmans aangewezen om ze te schrijven, en hij is er nog wel even zoet mee, want over 4 weken komt deel 29 uit.

Radiointerview , 29-09- 2011, Radio 1 - Het nieuws van alle kanten

■ Via 'Radiointerview' komt u op een pagina van Radio 1.
Klik daar vervolgens op Paul de Ridder voor het interview.

Willem Oltmans

Deel 28

ISBN 9789067282567
NUR 686
362 pagina's
EUR 25,00
Bestellen


18 maart 1979
De dag eindigde met een bezoek aan aartsbisschop Pitirim. Thuis had Volodja gezegd: „Ik weet eigenlijk niet of hij echt gelovig is.” Dat bevestigde mijn meest sombere voorgevoelens. Feltsman maakte zelfs het grapje: „Pitirim is een KGB-generaal.”
Ik weet niet of het hierdoor kwam, maar bij de ontmoeting zag ik hem met andere ogen en het contact van weleer was weg. Er lagen twee kastanjes bij zijn inktkoker, wat me aan Nijenrode en Henk Hofland deed denken. Ieder jaar neem ik een paar kastanjes in de herfst mee naar huis en leg die op mijn bureau. Ik bleef hem steeds bekijken met die knellende vraag in mijn hoofd: is the guy a phony? Het verpestte alles.

Memoires 1978B

In het zomernummer van Historisch Nieuwsblad van vorig jaar, waarvan Geert Mak gasthoofdredacteur was, schreef Paul van der Steen een mooi portret van journalist en enfant terrible Willem Oltmans.

Oltmans hield op haast maniakale wijze sinds zijn jeugd tot aan zijn dood een dagboek bij. Die dagboeken werden door hem bewerkt tot memoires, waarvan nu deel 27 is verschenen. Oltmans becommentarieert het nieuws, schrijft over de boeken die hij leest (veel politiek en psychologie), vertelt over zijn ontmoetingen met mensen, waaronder veel groten der aarde, verhaalt over zijn - dramatische - liefdesleven en schotelt ons zeer openhartig zijn seksuele escapades voor. Ook citeert hij ruim uit de correspondentie die hij voert.

Het lijkt me nuttig dat iemand eens een selectie maakt uit de memoires van Oltmans. Het is immers vrijwel niemand gegeven om de complete dagboeken te lezen.

door Frans Smits

Willem Oltmans

Deel 27


ISBN 9789067282529
NUR 686
325 pagina's
EUR 25,00
Bestellen

10 september 1979

Vanmorgen leerde ik dr. Machado beter kennen. Zijn bureau is vrijwel permanent in chaos. Hij begon met mee te delen dat de president me vanmorgen niet kon ontvangen. Er moest een brief weg naar de Spaanse minister van Onderwijs, hij rommelde met stapels binnengekomen brieven. Hij vroeg wederom waarom ik de minister van Landbouw wilde ontmoeten. Andermaal legde ik uit dat Nederlandse zakenlieden (Dirk Keijer) geïnteresseerd waren in silobouw. „Perhaps we can offer some help here.”
„But that is the job of the Dutch ambassador,” riep hij uit. Ik vertelde dus dat ik met de plaatsvervangend ambassadeur Robert Fruin zou lunchen, tenslotte de man die minister Machado vertelde dat ik „een gevaarlijke man” was.
Hij vervolgde: „You and I are friends. Let’s get straight what really happened. It was not the embassy who told me that you were dangerous, it was someone connected with the Dutch Government. The man said: ‘Oltmans is a wonderful journalist, but he is always involved in scandals.’ So that is why not he but I said: ‘a dangerous man’. I said it as a yoke, so please forget it. ” De man begreep kennelijk dat ik het incident bij Fruin te berde zou gaan brengen, dus hij wilde die mogelijkheid met variaties op het thema bij voorbaat afwenden, of althans verzachten en verleggen. Maar daar trap ik niet in. Die schandalen worden me opgedrongen, omdat ik weet dat ze tegen me bezig zijn maar het nog steeds niet kan bewijzen. Het gebeurt achterbaks, ook zo typerend voor Hollanders. Strijden met open vizier is nadat graaf Floris V door het ijs zakte, uit de mode geraakt.

Willem Oltmans

Deel 26

ISBN 9789067282420
NUR 686
351 pagina's
EUR 25,00
Bestellen

30 juni 1979
Keijer verwachtte vroeg of laat internationale publiciteit over dit reuzenproject in Afrika, maar wilde zelf al het mogelijk doen om buiten schot te blijven, ook al was hij er nauw bij betrokken. „Ik laat je dit zien, zodat je kunt zien waar ik mee bezig ben. Houd je rustig. Alles komt goed,” waarmee hij impliceerde me te zullen helpen mijn financiën op te krikken. Hij vroeg opnieuw vooral Inge Keijer niet te benaderen, omdat de BVD direct zou concluderen dat „Keijer finances Oltmans at the request of Moscow.” Hij waarschuwde, dat het een gevaarlijke zaak was met interviews maken door te gaan in Moskou, of kritisch te schrijven over het koningshuis: „tenzij je schatrijk zou zijn, en dat ben je dus niet.” Ik zie het verband niet.

Mejuffrouw Büringh Boekhoudt belde, dat zij met veel belangstelling mijn gesprek met professor Sobolev had gelezen, „maar gek, die foto met dat fijn geknepen mondje er bij.” Ze vond mijn vragen ook goed. Ik zei verheugd te zijn met haar telefonische compliment.

Dewi Sukarno belde uit Parijs waar de informatie over de broeikassen bleef. Ze had geen tijd te verliezen. Er kwam een gesprek uit Djakarta binnen. Zij hing op zonder verdere plichtplegingen. Soms wilde ik dat ik niets met deze mensen te maken had.

Op 30 september 2009 was het vijf jaar geleden dat Willem Oltmans stierf.



Laatste wapenfeiten bevat een selectie van columns die Willem gedurende het laatste jaar van zijn leven op internet publiceerde.

Ieder mens heeft zijn eigen verhaal dat van zeer grote invloed is op de keuzes die gemaakt worden in het leven. Willem was daar sterk van doordrongen en keek in zijn commentaren vaak naar dat verhaal. Zeker wanneer de publieke opinie sterk was, probeerde Willem de zaak van de andere kant te bekijken. Al in het derde jaar van zijn journalistieke loopbaan (in 1956) kwam hij er achter dat dit niet in dank afgenomen werd. Zijn drang om ook het verhaal van Soekarno te vertellen, toen hij als vijand van Nederland te boek stond, heeft hem tot in het jaar 2000 beziggehouden. Waar hij ook ging, de Staat der Nederlanden probeerde hem – met succes – het werken zeer moeilijk, of liefst onmogelijk te maken. In mei 2000 werd Willem na een tien jaar durend juridisch gevecht met de staat in het gelijk gesteld. Hij ontving een schadevergoeding van 16 miljoen gulden, waarvan hij de helft mocht afstaan aan de belastingkist.

In 2003 stelde Henk Krol van de Gay Krant Oltmans een website ter beschikking waarop hij mocht schrijven wat hij wilde. Het was een podium waar hij met erg veel plezier gebruik van maakte. Er was niemand meer die hem restricties oplegde over wat hij wel of niet kon schrijven en alles werd gepubliceerd.
De columns in deze bundel zijn allemaal op willemoltmans.com gepubliceerd geweest.
Zijn humor, zijn opvallende schrijfstijl, zijn scherpe kritiek en zijn uitgebreide geschiedenislessen. Van een aantal columns is zijn gelijk bewezen, van anderen zijn zijn beweringen door de geschiedenis achterhaald, maar ze zijn allemaal ècht van Willem.


ISBN 9789067282390
NUR 401
152 pagina's
EUR 18,50
Bestellen

Willem Oltmans

Deel 25

Interview met hersendeskundige Delgado. Dirk Keijer en de Sovjet-Unie. Boekplannen met Arbatov. De zaak Kennedy: Oswalt De Mohrenschildt, Donaldson. Van Dis. De Time-affaire.

ISBN 9789067282291
NUR 686
353 pagina's
EUR 25,00
Bestellen

31 december 1978
Koningin Juliana wijdde haar kerstrede aan het Jaar van het Kind, dat gaat komen. Wanneer je goed leest wat zij zegt, rijzen je de haren te berge. „Vandaag mag worden gezegd (dat het kind ons nodig heeft) waar we de geboorte herdenken van het Kind van Bethlehem. Hij werd een mens die meer leed dan ooit iemand anders ter wereld: een mens die meteen daarmee heel de wereld overwon. Niet de aardse wereld, maar de werkelijke daarom heen.”
Sorry, maar ik vind dit niet alleen abracadabra maar klinkklare onzin, op het pijnlijke af.
De koningin vervolgde: „Juichen er bij elke geboorte engelen? Beschermengelen? Is er wel of niet plaats in de gastvrije herberg, waar het kind zou horen te zijn?” Hare majesteit eindigt met gebazel over „het enig waardevolle is het licht. Het licht schijnt in de duisternis, en de duisternis heeft het niet begrepen.”
Pijnlijk.

Willem Oltmans

Deel 24

In zee met Dirk Keijer.
Ontmoetingen met Ischa Meijer en Adriaan van Dis.
Nieuwe avonturen met Dewi Sukarno.

ISBN 9789067282123
NUR 686
359 pagina's
EUR 25,00
Bestellen

19 augustus 1978
Een paar maal zei ze tijdens het diner: „Why don’t you show me some beautiful boys?" Ik geloof dat ze zin kreeg in een nummer. Wat kon ik doen? Ze vroeg me wat ik anders op een mooie zomeravond deed. Ik antwoordde dat ik dan mooie jongens in het Vondelpark ging zoeken. Ze wilde er gaan kijken. Zij had ook wel eens in het Bois de Boulogne gelopen, waar nichten tippelen. In Tokio gebeurde dit nabij het keizerlijke paleis. We namen een taxi naar het Hilton en kropen in mijn TR 6. Zij trok mijn rode ski-jack over haar Dior-dress met Dior-schoentjes aan. Ik droeg een leren jack, wat niet paste bij een flanel overhemd en das. „Oh, why don’t you consider me tonight a transvestite with a big cock!" riep Dewi, die in de stemming raakte.

We gingen dus het park in en bereikten de donkere laantjes achter de rozentuin, staken de brug over en betraden een zeer donker pad. Van de andere kant kwam een leernicht. Toen we vlakbij waren, gaf Dewi me een enorme optater in de richting van de verbaasde tippelaar, in wiens armen ik terechtkwam, waarop Dewi riep: „Show me what you guys can do!" We kropen zelfs tussen gebladerte door. Zij wilde overal in donkere hoeken zien of er nichten verscholen zaten. „Oh, Willem, this is an ideal spot," fluisterde zij, want ze was er helemaal „in". Ze had ontzettend veel plezier en zei de meest ongelooflijke dingen. We bekeken het va et vient een tijdje vanaf de brug, waarop zij voorstelde een tweede rondje te maken. Tegen een uur of een bracht ik haar terug naar het Hilton.