In Ik kom liefst wat te laat koos Ingmar Heytze de mooiste gedichten van zijn Vlaamse collega Bert Decorte, als een hommage aan diens dichterschap, dat in 1937 begon in het roemruchte tijdschrift Forum, waarna hij met open armen onthaald werd als "sedert Paul van Ostaijen het eerste wonderkind dat wij in de Vlaamse poëzie zien verschijnen". In de zeventig jaar die op zijn debuut volgden, schreef Decorte (Retie 2 juli 1915) poëzie, essays en herinneringen, vertaalde hij Baudelaire, Rimbaud en Apollinaire en knoopte hij vriendschappen aan met zo goed als de hele Vlaamse letterkunde van de vorige eeuw, van Richard Minne tot Louis Paul Boon. In 1946 werd Bert Decorte bekroond met de Driejaarlijkse Staatsprijs voor poëzie.

"Ik wist niet wat ik moest kiezen. Ik vond niets in de zee van beelden, klanken, ritme die een lang leven in gedichten omspant; Water, water, everywhere, / Nor any drop to drink. Ik klemde me vast aan de scherpe, smalle ree van het verstand - toen liet ik los, dreef mee op de stroom en dook onder in de taal van de dichter, en tot mijn verrassing bleek dat ik onder dat water kon ademen. De magie van Bert Decorte begon te werken, en met hem zweefde ik over de aarde, door het heelal, door tuinen en dijen van harems vol vrouwen. Het werk begon in mijn hoofd te zitten. Opeens had ik hetzelfde probleem als eerst, maar dan andersom: ik kon niet meer kiezen. Toch heb ik dat gedaan, en met deze selectie van gedichten spoelde ik weer aan in mijn eigen tijd. Deze oneerbiedige bloemlezing is een poging om de vraag of de dichter nu zijn werk overleeft of dat het wellicht eerder omgekeerd is, te beantwoorden met een enthousiast: 'Allebei!'"
Ingmar Heytze