In het kroegleven, langs de rand, en in de goot.
Journalist Hans Krikke volgde jarenlang Johanna, lijdend aan wat wel "de ziekte van de ontkenning' wordt genoemd, overal waarheen de drank haar voerde.

Krikke betoont zich een scherp observator die zich onthoudt van overbodig commentaar. Het resultaat is een hard maar indringend beeld van zowel Johanna als haar verslaving, de twee hoofdpersonen in een geschiedenis vol ongelooflijke gebeurtenissen.

De omgeving tracht Johanna te redden van de ondergang waarheen zij zich onmiskenbaar beweegt. Maar zowel buurtgenoten als hulpverleners stapelen fout op fout in de omgang met de alcoholiste. Ook de auteur zelf moet uiteindelijk erkennen dat hij klassieke fouten heeft begaan in zijn pogingen Johanna van de drank te houden.

Daardoor zal De ontkenning bij iedereen die - al dan niet professioneel - deel uitmaakt van de omgeving van een alcoholist, veel herkenning oproepen. Het verschaft inzicht in wat verslaving betekent en hoe er (niet) mee om te gaan. Voor de leek echter blijft het een vlot geschreven en spannend verhaal over de tragische strijd van een vrouw tegen de drankzucht en zichzelf.

Het voorwoord is van Dees Postma, ex-alcoholist. In het nawoord gaat Roel Kerssemakers, werkzaam bij Jellinek Preventie te Amsterdam, in op de rol die de hulpverlening speelt in De ontkenning. Ook bespreekt hij het alcoholprobleem op maatschappelijk niveau.